Esther en Partout.

In juli 2001 loopt mijn 4-jarige paard Partout van de ene op de andere dag stokkreupel in de federatieles. Ik ga uit van een verrekt spiertje, maar een week later loopt ze nog steeds belabberd. Daarom maak ik een afspraak met de dierenarts en tijdens het onderzoek  worden ook foto’s gemaakt van het spronggewricht. Als hij daarmee terugkomt, vertelt hij mij dat hij iets 'dénkt te zien en als het dat is wat hij denkt, dat dat niet zo fraai is'. De foto’s worden nogmaals bekeken en uiteindelijk komt het hoge woord eruit: Harde spat. (Later blijkt: in beide achterbenen).

Ik ben even stil, want ik heb dan nog geen flauw idee wat dat precies inhoudt. Wat is dat? Is het heel erg? Hoe kan een paard het krijgen? Kunnen we er wat aan doen? Is het einde verhaal? Ik kan me niet meer precies herinneren wat de antwoorden op de eerste vragen waren, maar wel de conclusie: ,,Tja, wat wil jij met je paard kunnen doen?'' En als een dierenarts dát aan je vraagt, krijg je het gevoel dat je maatje op dat moment wordt afgeschreven als rijpaard! En dat gevoel poets je niet zomaar even weg. Nee, dat maakt zo’n diepe indruk op je, dat die diagnose uiteindelijk tien jaar lang bewust en onbewust al mijn handelingen bepaalt!!!

Vanaf dat moment sta ik alleen in mijn zoektocht naar de achterliggende oorzaak van de spat en hoe ik Partout het beste kan begeleiden in deze situatie. Antoine de Bodt komt op mijn pad, waarbij ik een paar lessen volg totdat hij door privéomstandigheden niet meer deze kant op kan komen. Hoe kan ik mijn wokkeltje nu in godsnaam rechtrichten??? Stukje bij beetje begin ik mijn zelfvertrouwen te verliezen: Ik voel angst om haar nog meer kapot te rijden, durf niet veel meer te vragen, pas me aan aan haar fysieke beperkingen en ga zo nog maar even door... Hoe ik ook mijn best doe om sterk en optimistisch te blijven, eigenlijk ben ik de wanhoop nabij. En Partout spiegelt dat: Zij zit uiteindelijk shocking klem in haar lijf en ik heb niet de moed meer om haar er doorheen te rijden...

En op dat moment komt Steef op mijn pad en wat doet hij? In vol vertrouwen laat hij mij juist het probleem bij Partout opzoeken! Hij denkt niet vanuit Partout haar beperkingen, maar kijkt in zuiverheid naar al haar kwaliteiten en geeft haar het gevoel van: ,,Toe maar, je kan het! Ik geloof in je! Je hebt nog geen idee wat een superpaard je bent!.’’  Wat een eye-opener... De positieve energie die hij uitstraalt, tilt ons helemaal op en brengt ons in een enorme flow. En dan gebeurt al vanaf de allereerste les wat ik niet eens meer had durven dromen: Partout is op sommige momenten ineens weer een trots en krachtig paard! En op het moment dat ze recht komt, voel ik heel duidelijk een switch in haar energie en is er een moment van pure magie: Dan krijgen we vleugels!

Dus de vraag ,,Wat wil jij met je paard kunnen doen?’’  durf ik nu vol enthousiasme te beantwoorden met: ,,Ik ga met Partout naar de sterren rijden!!!’’  En Steef, jouw lessen fluisteren ons het pad er naar toe!

Ik ben je dankbaar met heel mijn hart...

Nienke en Athletico

 Acht jaar lang heb ik een paard gehuurd waar ik ontzettend veel plezier aan heb beleefd en waar ik erg veel van geleerd heb. Toch kwam ik op een gegeven moment op een punt waarop ik niet verder kwam. Hoe sterk onze band ook was, met rijden vorderde het niet. Ik stuitte regelmatig op protest en ik wist niet hoe ik dat op moest lossen. Al die dwang past niet bij mij, ik kreeg er echt buikpijn van als ik op zo’n manier moest rijden. Na veel wikken en wegen de knoop doorgehakt en gestopt met rijden. Een zomer lang zonder paard was moeilijk! Ik wist gelukkig dat dit tijdelijk was, want ik moest en zou een eigen paard.
Na een tijdje zoeken kwam Athletico op mijn pad. Ik was op slag verliefd!! Nu ben ik de trotste eigenaresse van Athletico, een KWPN ruin van net zes jaar.

Tja en dan heb je opeens een eigen paard en ben je helemaal eigen baas. Heerlijk is dat.

Ik wist een ding heel zeker, ik wilde anders gaan rijden! Mijn paard en ik moeten allebei net zoveel genieten van het rijden. Maar bij wie kon ik dan gaan lessen… Toevallig waren een aantal meiden op stal net begonnen met het lessen bij Steef en ze waren zo enthousiast! Dat zou ook wat voor jou en Tico zijn, zeiden ze! Ik was behoorlijk nieuwsgierig geworden en ben een les gaan kijken. Ook heb ik zitten neuzen op de website en het internet. Toen was ik om, dit ging ik doen!

Helemaal blanco ging ik mijn eerste les in. Geen idee wat ik kon verwachten en hoe Tico zou reageren op deze nieuwe manier van rijden. Athletico was erg gespannen maar ongelofelijk hoe snel hij ontspannen werd van de ‘slinger´oefeningen.

Ik heb nu een aantal lessen bij Steef gehad en het bevalt prima. Steef is enthousiast en heeft altijd geduld om het nog eens uit te leggen.

Athletico reageert zo heerlijk op deze manier van rijden. De spanning kan ik er uit rijden en omzetten in positieve energie. Ik leer hem goed te leiden. Ik krijg meer zelfvertrouwen en dat ga ik overbrengen op mijn paard. Er zijn een paar afspraken die je maakt met je paard, en daar mag je hem best aan helpen herinneren. Toch gaat alles heel vriendelijk en dat spreekt mij zo aan. Als Tico eenmaal lekker loopt, voelt het alsof hij onder me swingt. Hij begint zelf te briesen van plezier en na de les krijg ik altijd een dikke knuffel. Voor mij echt een teken dat het goed is zo. Ik ben heel blij dat Steef op ons pad is gekomen, dit geeft het paardrijden echt een gouden randje!!  

Marieke van Liere van Texel

Ik ben Marieke van Liere, 30 jaar oud en woon al mijn hele leven op Texel. Mijn Fjord Jesper is 19 en ik rijd hem inmiddels 16 jaar. We hebben veel meegemaakt met z'n tweeën in die tijd en hij blijft me nog steeds weer verbazen. We hebben jarenlang (met tussenpozen) in de M-Dressuur meegereden, gesprongen en gecrosst tussen de paarden, gemend, gevoltigeerd, alles wat je maar kan bedenken. Ik heb daarin altijd wel mijn eigen (wijze) plan getrokken en nam alleen les als ik er zelf niet meer uitkwam. Dat werkte voor mij perfect, ik ben nooit zo van de snel-rond methodes geweest. Het moet goed voelen en anders liever niet.

In 2005 kreeg ik de mogelijkheid om voor een half jaar een Volbloedmerrie te rijden én de ORUN-instructeurscursus mee te doen. Dat bleek niet een goede combinatie, de merrie had na een veulen/rustperiode de nodige problemen en de manier van benaderen/rijden in de cursus paste mij niet zo goed. Het werd een winter van blaren op de handen en veel twijfels van beide kanten. Het moést anders kunnen.

 Maar goed, de paarden waren daarna even op een laag pitje beland door mijn tweede zwangerschap en alles wat er daarna komt. Maar ondertussen kwam ik via Janneke in contact met Steef en was onder de indruk van de ongedwongenheid waarmee het paard gaat lopen na de goede benadering. Dus zodra ik er weer op kon was Jesper aan de beurt. Ik moest er erg aan wennen om hem los te laten aan de kant die hij aanneemt. Toen ik dat eenmaal voor elkaar had kwam de aanleuning gelijk. Daarop wilde Jesper vrijwel onmiddellijk meer teugellengte hebben om te kunnen halsstrekken. Het heeft lang geduurd voor ik hem niet meer stiekem naar beneden hengelde als ie teveel omhoog kwam. Slecht, maar waar.

- Lees verder in de volgende kolom -

De tweede merrie had ik meer moeite mee. Zij is 18 en neemt niet zo makkelijk iets aan. Ze loopt al 15 jaar zoals ze loopt, maar kreeg nu problemen op de benen zonder duidelijke reden. Het duurde bij haar langer voordat ik de knopjes gevonden had. Tempo bleek heel belangrijk en dat kwam erg nauw bij. Niet te hard, maar zeker niet te langzaam, wat een nieuwe gewaarwording was om deze normaal mini-F16 nu opeens met zweep te moeten rijden. Door haar veranderende houding en gebruikte spieren was de F16 echter al snel een gewoon pony'tje geworden. Ook voor gewichtsverplaatsing bleek ze heel gevoelig én zij moest juist niet teveel naar beneden halsstrekken. Dan raakte ze haar steun kwijt als het ware, ze had de druk van de teugel nodig om zich op af te zetten. Ging ze naar voren halsstrekken ging het perfect en liep ze rad! Daarna ging het elke dag beter, ze kreeg steeds meer vertrouwen in de goede afloop en werd daardoor makkelijker te rijden.

Ook het schimmelruintje van een andere eigenaar reageert super op deze methode. Hij heeft geen kreupelheids problemen, maar vind dressuur per definitie stom en gaat dan 'met de rem erop' lopen. De kunst is bij hem dus om hem voorwaarts te krijgen, maar na één keer hulp van Steef vanaf de grond ging ie zo super aan het lopen, dat dat bijna is verdwenen. Hij snapt nu dat dressuur en dus het goed gebruiken van zijn lichaam best leuk kan zijn en doet steeds meer zijn best.

Ik heb veel geleerd in deze paar weken, het heeft me nog meer vertrouwen in deze methode opgeleverd. Zelfs ik kan het! Het is niet moeilijk, het vergt alleen wel een consequente aanpak om je oude gewoontes eruit te kieperen. Voor alle paarden geschikt, voor elke ruiter en ook bitloos. (Bij alle paarden waar ik opstap gaat eerst het bit eruit.) Het rijden van kreupele en/of probleem paarden zou ik niet iedereen zomaar aanraden, wel onder leiding van een goede instructeur. Het is namelijk niet leuk. Je stapt namelijk op een paard met pijn die door de baan hinkelt omdat jij dat wilt. En als jij het niet heel snel goed doet, krijgt ie alleen maar meer pijn.

Daarentegen is er niks mooiers als je zo'n paard aan het eind van een training (wel 15 hele minuten!) moet afremmen omdat ie niet meer in stap wil. Dat draven gaat zo lekker zonder pijn!!! Daarmee is  voor mij komen vast te staan dat je en kreupel paard niet zomaar moet afschrijven maar juist goede hulp zoeken!!

Ik ben volledig overtuigd van deze methode, zowel voor probleempaarden als voor het 'gewone' (wedstrijd) rijden. Jammer genoeg heb ik geen tijd over om weer serieus aan de wedstrijden deel te gaan nemen met Jeppie, want zo super als ie nu gaat moeten we de M2 ook kunnen halen. En dan heeft ie volgens mij nog wat achtergehouden waarmee hij me nog verassen kan samen met Steef.......

Ook het sturen was in het begin erg vreemd en tegennatuurlijk, het lijkt van een afstandje alsof je hem 'zagend' naar beneden haalt, maar dat is nou net niet de bedoeling. Het gaat hier om het van de binnenschouder afsturen naar de buitenschouder. Hij zal daardoor juist meer in evenwicht komen en als jij hem de lengte geeft, en weer willen halsstrekken. Dat halsstrekken is trouwens het gevolg van het rechtkomen van het paard. Het rechtkomen uit zich dan in sluiten van de buikspieren en het ontspannen van de rugspieren. Doordat de achterbenen evenveel arbeid leveren en onder de massa komen krijg ik gelijk gewicht in beide teugels. Een paard draagt zijn hoofd en hals met zijn rugspieren. Dus als hij zijn rugspieren ontspant laat hij hoofd en hals zakken. Daar krijg ik dan het halsstrekken vandaan. Ik rijd niet veel bij Steef (excuus = twee kinderen), maar merk evengoed dat Jesper veranderd. Hij krijgt andere hals/schoft bespiering en kan makkelijker verzamelen als eerder.

Toen werd voor mij de uitdaging om dit ook op andere paarden te testen. De uitnodiging om de pony's van de staleigenaar tijdens hun vakantie te rijden sloeg ik dan ook niet af. De twee merries zijn allebei niet goed op de benen. Bij de ene is een cyste in het straalbeen geconstateerd en zij is soms heel erg kreupel en soms een beetje. Zij bleek met de Antoine de Bodt methode heel makkelijk goed te rijden. Het was even zoeken met sturen, maar door haar heel duidelijk naar buiten te sturen, van haar binnenschouder af, kwam ze recht en ging ze onmiddellijk halsstrekken en liep ze goed. Kwam haar hoofd weer omhoog, kwam ze onmiddellijk weer scheef en kreupelde ze weer.

- en weer terug naar de andere kolom -

Andrea en Quinta uit Andijk.

Op mijn twaalfde kreeg ik mijn eerste pony. Ik reed toen altijd buiten en leste met mijn pony bij de pony-club. Toen ik op mijn achtiende een goed dressuurpaard kocht vond ik het dan ook tijd om maar eens serieus te gaan lessen. Ik ben met dit paard tot M-dressuur gekomen. Toen ik zwanger was heb ik mijn paard verkocht en afgelopen april heb ik weer een paardje (Quinta) voor mezelf gekocht.Toen ik op zoek ging naar een paard zocht ik een paard waar ik lekker mee buiten kon rijden, want dat dressuur gedoe dat hoefde voor mij niet meer. Ik ben in het verleden op voldoende verzet gestuit en had daar geen zin meer in. Ik vind het veel leuker om samen met mijn paard plezier te hebben.

De vorige eigenaar van Quinta reed volgens de methode “Antoine de Bodt” en via haar instructrice kwam ik bij Steef terecht. Eigenlijk was het niet mijn bedoeling om weer les te nemen, maar ook met Quinta kreeg ik wat problemen met rijden. Deze problemen duurden gelukkig niet lang.Het lessen bij Steef ging meteen erg lekker en nu een halfjaar verder
is het geweldig wat ik samen met Quinta heb bereikt.
Het is eigenlijk verbazend dat een paard
zo geweldig kan lopen zonder dat je dat afdwingt.
Het is jammer dat ik met deze manier van rijden niet eerder kennis heb gemaakt.
Ik weet nu ook dat Quinta en ik samen aan het rijden net zoveel plezier beleven.

Steef ik vind het geweldig dat ik bij jou ben gaan lessen.
Wat mij het meest aanspreekt is het rijden zonder dwang en verzet
én het gevoel samen met je paard een team te zijn.

 Bedankt namens Quinta en Andrea

Kenzo en Miriam

Na diverse ervaringen van vele rij instructeurs ben ik door toeval in contact met Steef gekomen. Uit pure nieuwsgierigheid heb ik een proeflesje genomen. De methode die door Steef gehanteerd werd stond mij zeer aan omdat deze specifiek op het paard gericht was. Met andere woorden; het paard, paard laten zijn. Door deze methode en dus respect voor het paard, kon ik mijn paard veel beter aanvoelen en mijn paard bleef plezier houden in het werk.

De lessen van Steef beginnen met het recht richten  van het paard. Als het paard eenmaal ‘recht’ is kan het lessen en trainen van paard en ruiter pas echt beginnen. Ik heb zoals ik al zei al jaren les van diverse instructeurs gehad, maar nog nooit heeft iemand er bij mij op gehamerd op het ‘rechtrichten’ van het paard. Vanaf dat mijn paard ‘rechtgericht’ was gingen ik en mijn paard echt met sprongen vooruit. Al met al ervaar ik de lessen van Steef als zeer plezierig zonder enige dwang of dwingende adviezen.

Wanneer je de adviezen niet aanneemt legt Steef je uit wat de negatieve gevolgen voor je paard zullen zijn. Dit gaat allemaal op een open en eerlijke manier waardoor de sfeer van de les erg ontspannen en informeel blijft.

Resumerend kan ik dan ook stellen dat ik na jarenlang diverse lessen gevolg te hebben nu pas echt met sprongen vooruit ga en dit naar alle waarschijnlijkheid ook zal blijven doen.

Groetjes, Mirjam

Oktober 2010.

Na een half jaar vechten met Mando en mezelf was ik het lessen helemaal zat. Ik was er klaar mee.
Ik wilde alleen nog maar "lol met mijn knol".
Ergens in januari 2011 was ik aan het rijden in de binnenbak en gaf Steef les.Terwijl ik naar hem zat te luisteren dacht ik.. dit wil ik ook. Mando is klassiek getraind en ik wilde dat ook toch wel verder zetten,Steef aangesproken en hem uitgelegd waar ik tegenaan liep, namelijk tegen mijzelf en mijn ziekte en het daardoor niet meer kunnen rijden. Steef zag dat niet als een probleem en ik ben gaan lessen bij hem.

We zijn gewoon gestart bij de basis en ik begon zowaar weer lol te krijgen in het rijden omdat het me weinig tot geen energie kostte en ik Mando weer lekker aan het lopen kreeg zonder dwang en druk.

In Juli hebben we een trainingsdag in NoardBurgum gedaan en daar weer veel geleerd. We gaan steeds een stapje verder en Mando vind het ook prettig om op deze manier te trainen. Dit jaar ben ik wel gestopt met wedstrijden, ben er klaar mee. Ik wil niet hoeven te presteren voor een ander en dat kunstje te vertonen en dat je beoordeeld wordt door een jury.

We gaan gewoon met plezier verder trainen en genieten van het zelfvertrouwen dat Steef ons iedere keer weer geeft.
Voor mij is het belangrijkste en goed, gezond en recht paard die lol heeft in het trainen en in de oefeningen.

Esmee & Mando